Faith in Thought

I called my friend on the phone to wish him with my own voice.

The bell rang, but my friend's voice did not. It felt like a temple bell ringing, but not hearing the voice of God.

So I sent my wishes as words on WhatsApp! In a few seconds, a reply came. It felt like receiving a blessing from the priest after the archana in the temple.

Was it my friend who replied? Or the machine inside the phone that acts like a human? Was it God who blessed? Or the priest who worships God?

Blessing is different, devotion is different. What differs is thought. What is common is faith. Thought brings reform. Faith brings well-being.

Let us think with faith. Let us have faith in thought.

©Keats Baladasan 

------

This is translation of the a Tamil poem I wrote on 20th Jan 2020 

கனா கண்டேன்

“நான் ஒரு கனா கண்டேன்!”

என்று நாம் சொல்லும் போழுது, உண்மையில் நாம் சொல்வது

ஒரு "மனகாட்சி" பற்றியே.

அந்த காட்சி…

இன்னும் வராத எதிர்காலத்தின் உள்ளுணர்வு.

ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் இருளில்

வண்ணங்களும் உணர்வுகளும் கொண்டு உயிருடன் தோன்றும் ஒரு எதிர்காலக் காட்சி. 

செவிப்பறையின் உணர்வுகள் முடங்கி இருப்பினும்

இதயம் ஓசைகளை கேட்கும் அளவிற்கு 

உண்மையும் உயிர்ப்பும் கொண்ட ஒரு  இனிய காட்சி.

அருகில் இருப்பவர்களைப் போல உணர்த்தும் மனிதர்கள்...

ஆனால் இன்னும் வாழ்க்கையில் சந்திக்காத முகங்கள்.

தொட்டுப் பார்க்க முடியாத காட்சி, 

ஆனால் மனசாட்சியை தொட்டுவிடும் உணர்வுகள்.

கண்முன் பரிமாறப்பட்டிருக்கும் பண்டங்களின் சுவைக்காமலே 

நாக்கில் நீர் சுரக்க அசை போட வைக்கும்

ஒரு சுவையான காட்சி.

காற்றில் மனம் இல்லாத போதும்

மனது வாசனையை உணரும் 

ஒரு பசுமையான காட்சி.

அதனால் தான்…

“நான் ஒரு கனா கண்டேன்” 

என்று நாம் சொல்வது 

— தன் வாழ்வின் எதிர்பார்ப்புகளை

நிகழ்கால அனுபவத்தால் வர்ணிக்கும் மனக்குரலே ஆகும்.

— கீட்ஸ் பாலதாசன்

17th May 2026

7:47 am

பெருங்குடி, சென்னை.

Future Memories

When we say,

“I have a dream,” 

what we often mean is not a dream,

but a scene in our life

yet to be lived!

A scene from the future,

visible with our eyes closed in darkness, 

yet filled with light, 

colour, emotion,

and life.

A scene so real and vivid

that silence itself begins to speak.

No special effects.

No music around.

Yet the heart hears

a thousand emotions

arriving.

A scene so kind and true,

with people near and dear,

yet distant in time.

Lively and surreal

that life feels paused

inside possibility.

A scene so real and vivid,

with objects lying untouched.

Involved and immersive

that even the unseen

feels touched.

A scene so real and vivid,

with delicacies spread across a table.

Inviting and tasteful

that the tongue longs

to taste the moment.

A scene so real and vivid,

with fragrance floating through the air.

Intimate and comforting

that memory begins to smell

what reality has not yet known.

A scene we describe in words

with the lived experience

of a life

meant to be lived.

Perhaps,

what we call a dream

is simply

a future memory.

— Keats Baladasan

17 May 2026 

------------------------------

The trigger for this poem is a realization after reading a scientific journal. The philosophical scientist in that journal explains that dreams are biological miracle that in-fact keeps us alive while we are in deep sleep, for hours! Also, the only sense that we feel in a dream is sight. the remaining four senses, namely, sound, touch, smell and feel helps us weave a story from our lived experiences! Fascinating, isn't it?